Dušan Popović Lipovac rođen je 1990. godine u Beogradu, gdje je završio srednju muzičku školu u klasi prof. Zorana Anića, nakon čega 2009. godine upisuje Akademiju umetnosti u Novom Sadu, u klasi prof. Zorana Krajišnika. Tokom studija, pored klasične, aktivno proučava i flamenko muziku sa cjelokupnom španskom kulturom. Kao član grupe „La Familia“, u periodu od 2009–2013. godine bilježi nastupe na Exit i Nishville festivalima. Godine 2013. počinje rad na aranžmanu koncerta za gitaru i orkestar „Espagnole“ u saradnji sa kompozitorom Hertom Van Horikom, uz čiju saglasnost izvodi isti kao premijeru u Novom Sadu, što je ujedno bio i njegov diplomski rad. Godine 2014. upisuje master za muzičko istraživanje u Španiji gdje je tokom godine dana stvarao svoj rad pod nazivom „Interakcija i fuzija balkanske muzike sa flamenkom“ koja mu je poslužila kao osnova za pokretanje projekta „Spona“.

Dušan Popović Lipovac smatra da postoji dobra i loša strana muzičke scene u Srbiji. „Loša je ta što ona ima siromašnu ponudu, a dobra je što upravo zbog toga ima dosta prostora za popunjavanje. Smatram da mladi umetnici treba da teže originalnosti, jer su sve dosadašnje priče već doživele svoj vrhunac. Ono što bi bilo lepo da je drugačije, jeste to da postoji veća podrška upravo mladim stvaraocima – institucije koje će stimulisati njihovu kreativnost jer su trenutno svi prepušteni sami sebi – finansijski i organizaciono.“

Pored traženja zajedničkih tačaka u flamenku i balkanskoj izvornoj muzici, proučavao je i španski obrazovni sistem u oblasti gitare i počeo da stvara metodologiju modernog pristupa učenju gitare za djecu do deset godina koju naziva „Put gitare“, a koja je kasnije proširena na sve uzraste. Pred kraj studija, krenuo je na put flamenko znamenitosti, obišavši veliki broj najznačajnijih spomenika kulture flamenka u nadi da će otkriti odakle dolazi ta autentična energija. Na tom putu, upoznao je mnogo ljudi od kojih je, kako ističe, učio o životu Roma, Jevreja, Muslimana i Hrišćana kroz istoriju i postaje mu jasnije da veza između Iberijskog i Balkanskog poluostrva seže mnogo dublje nego što je isprva mislio. Nakon tog puta, pogled mu se ponovo okrenuo ka Balkanu i poželio je da se vrati shvativši da je rođen na „…neotkrivenom kulturnom blagu“.

Naš sagovornik ističe da je razlika između studija muzike u Srbiji i Španiji prvenstveno u praksi, a ne u kvalitetu nastave, udžbenika i stručnjaka. „Već od samog početka, izvođači se uče da izvode. Otvaraju im se vrata do raznih scena, nudi im se prilika da naprave kontakte koji će im služiti onog momenta kada prestanu da budu studenti. Uče se kako da budu samostalni, kako da organizuju koncert, kako da ga pripreme i, u krajnjem slučaju, kako da od njega zarade i žive. To je upravo ono što fali našim studijama. Ili nisam bio dovoljno dugo tamo da bih primetio nešto, ili mi se studiranje u potpunosti dopalo.“

Njegov ansambl „Spona“ je muzički sastav čija je ideja fuzija balkanske muzike sa flamenkom. Sastavljena od šest članova, ova grupa ima ideju da spoji elemente dvije muzičke tradicije područja koja dijele sličnu istoriju. Od izvornih pjesama Srbije, Crne Gore, Makedonije, preko sevdaha do španskih ritmova inspirisanih rumbom, tangosom, bulerijasom, ovaj bend karakteriše moćan zvuk, prepoznatljive melodije i harmonije bliske narodima sa Balkanskog i Iberijskog poluostrva.

Muzički uzori koji su najviše uticali na njegov način razmišljanja su, kako ističe: „Bah, Tarega, Albeniz (od stare garde), Sleš (kao neko ko je bio prisutan svojim zvukom od najranijih koraka), Miroslav Tadić (čije tonove uvek lovim i od koga učim) i Visente Amigo (čiju muziku vrlo pažljivo slušam svaki dan već sedam godina)“.

The post MUZIČKO NALIČJE: Dušan Popović Lipovac appeared first on Portal Mladi.

1. Anđelina Džordan

Rođena je 2006. godine u Oslu (Norveška). Godine 2014. pobijedila je u šou-programu „Norveška ima talenat“, pjevajući džez standarde poput „Fly Me to the Moon“ i „Gloomy Sunday“. U njenoj verziji pjesme „I Put a Spell on You“ moguće je čuti zadivljujuće glasovne mogućnosti ove simpatične djevojčice. Poslušajte: https://www.youtube.com/watch?v=nwFloCPXzCs;

2. Ča Sung Čong i ansambl gitara

Grupa sjevernokorejskih mladih gitarista izvodi pjesmu „Naša vaspitačica“. Simpatična koreografija ovog sastava upotpunila je doživljaj, što možete pogledati ovde: https://www.youtube.com/watch?v=yE7waNi5dc0;

3. Ljonja Šilovski

Mali bubnjar iz Novosibirska (Rusija), koji se sa tri godine pojavio na sceni. Nastupao je i sa orkestrom, a kombinacije ritmova koje ovaj dječak može da odsvira ostavljaju bez daha. Njegov nastup pogledajte od 1:10 na linku: https://www.youtube.com/watch?v=LcJQqwPSLlw;

4. Lidijan Nadhašvaram

Mladi pijanista iz Indije. Iako svira na poprilično lošem instrumentu, može se primijetiti izvanredan virtuozitet, koji je za svaku pohvalu. Poslušajte: https://www.youtube.com/watch?v=rsTUVk1y6ZI;

5. Brajana Kahejn

Mlada američka violinistkinja, koja je prvi susret sa violinom imala kada je napunila samo tri godine. Pogledajte njen veb-sajt i poslušajte sjajno izvođenje „Čardaša“: http://www.briannakahane.com/index.html; https://www.youtube.com/watch?v=GEOZ31HeZT4;

Svakako, ovo je samo nekoliko muzičara koje smo izdvojili za vas, a mnoštvo njih čeka svoje mjesto na sceni. Pišite nam ako i vi poznajete neko „čudo od djeteta“.

Izvor fotografija: angelinajordanofficial.com; youtube.com

The post Neki novi, izuzetno talentovani klinci… appeared first on Portal Mladi.

Bojan Krtinić je rođen 1991. godine u Apatinu. Osnovnu muzičku školu (smjer klarinet) završio je u klasi Nandora Kolesara u Apatinu. Školovanje nastavlja u Novom Sadu, u klasi Đure Petea. Akademiju umetnosti u Novom Sadu upisuje 2009. godine, u klasi Nikole Srdića, a master studije 2013. godine u Beogradu, u klasi Ognjena Popovića, gdje stiče zvanje master muzičkog umjetnika.

Tokom školovanja, osvajao je brojne nagrade, među kojima se izdvajaju: prva nagrada na Republičkom takmičenju (2000. i 2007. godine), prva nagrada na Festivalu muzičkih škola Srbije u Lazarevcu 2005. godine, prva nagrada – laureat takmičenja – na Međunarodnom takmičenju drvenih duvača u Požarevcu 2007. godine. U oblasti kamerne muzike osvojio je značajna priznanja, kao što su: prva nagrada na Međunarodnom takmičenju u Pančevu 2008. godine, prva nagrada na Republičkom takmičenju u Zemunu 2008. godine, druga nagrada na takmičenju „Eufonija” u Novom Sadu 2016. godine itd. Sa kamernim sastavom „Killer Queen” nastupao je u Velikoj Britaniji, kao član ansambla i kao solista.

Bio je stalni član Hora klarineta Akademije umetnosti u Novom Sadu pune četiri godine, sa kojim je osvojio specijalnu nagradu na Međunarodnom takmičenju kamerne muzike u Pančevu 2011. godine, ali i nastupao na mnogobrojnim koncertima u zemlji i inostranstvu. Godinu dana je sarađivao sa Aleksandrom Vrbićem (violina) i Jasminom Nedeljković-Perme (klavir) u sklopu trija „Atom”. Trenutno nastupa u kvartetu klarineta „Joropo” (od 2015. godine) i u triju „Refleksije” sa Sanjom Miladinović (violina) i Milenom Popović (klavir).

Krtinić smatra da je slika muzičke scene u Srbiji uslovljena u velikoj mjeri načinom na koji je neko posmatra. On ističe: „Nije istina da ne postoje mogućnosti za muzičko izvođaštvo i stvaralaštvo u Srbiji, ali postoji problem u organizaciji sistema. Uvek nezgodno pitanje u umetnosti tiče se novca. Većina muzičara dobija premalo novca za svoj trud. Treba napomenuti da u zapadnim zemljama čak i jedan prosečan student sa svojim nastupom može da zaradi novac za školovanje i život, a to je ono što mi žargonski zovemo ‘tezga’. Kako promeniti pogled na kulturu u našoj zemlji? To ne može da se uradi preko noći. Kada ljudi budu imali više novca, više će se pridavati značaja i umetnosti. Kultura, u finansijskom pogledu, svakako jeste odgovor na zadovoljene osnovne egzistencijalne potrebe”.

Od srednje škole, Bojan Krtinić bavi se aranžiranjem, komponovanjem i muzičkom produkcijom. U fazi pripreme je i njegov album prvijenac, na kome radi nekoliko godina. Pjesmu „Život” prezentovao je novosadskoj publici na Akustičarskom festivalu UNFEST 2016. godine, kao finalista takmičenja. Samostalni projekat pod nazivom „Bach” oformio je za potrebe izvođenja kantautorskih numera, gdje u prvi plan stavlja promociju klarineta kao jednog od neiskorišćenijih instrumenata u popularnoj muzici. Pored toga, nastupa sa bendovima „Spona” i „AkademX trio” iz Beograda i sastavom „Skomrah Gal orchestra” iz Republike Srpske.

Krtinić naglašava da je perspektiva najveći problem mladih muzičara u Srbiji. „Potrebno je srušiti psihološke barijere u smislu sviranja radi profita i dobiti, a u korist nastupanja radi ljubavi prema muzici. Naravno, suvišno je i reći da je to izuzetno teško postići, jer ipak od nečega treba živeti. Od svojih prijatelja koji studiraju u inostranstvu saznao sam da ih mentori savetuju da se prijavljuju na sve konkurse i audicije, čak i ako nisu pripremili zahtevani program. Nastup je stvar momenta. Nažalost, kod nas ta praksa još nije zaživela. Mislim da je problem u nedovoljnoj obaveštenosti ili čak skeptičnosti umetnika iz Srbije. Navešću primer prošlogodišnje audicije za prestižni Omladinski orkestar ‘Gustav Maler’, gde se prijavilo nas nekoliko duvača iz cele zemlje. Za tu audiciju se ne plaća kotizacija, ali ipak je bio mali broj prijavljenih. Smatram da je bitno da se ljudi prijavljuju na što više audicija i konkursa bez obzira na trenutnu spremnost, jer tako izlaze iz zone komfora i hvataju se u koštac sa izazovima.”

Kao član orkestra, svirao je prvi klarinet u orkestru Akademije umetnosti u Novom Sadu i u orkestru Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu, koji je za 2013. godinu dobio nagradu časopisa „Muzika klasika” za orkestar godine. Bio je član Međunarodnog omladinskog orkestra tri nacije „Triorca”, koji je uključivao mlade studente iz Engleske, Njemačke i Srbije. Sa orkestrom je nastupio u sve tri navedene zemlje.

Prije desetak dana, Bojan Krtinić je primio pozitivne rezultate konkursa za Festival kamerne muzike „Thy“ u Danskoj, na koji se nedavno prijavio. Naime, dobio je priliku da boravi u ovoj zemlji dvije nedelje, gdje će raditi sa eminentnim stručnjacima, a sa nekolicinom svirača iz cijelog svijeta izvoditi izuzetno zahtjevan program. „Za festival sam saznao preko flajera koji sam pronašao u hodniku akademije i zainteresovao se za program koji je bio u ponudi. Želeo bih da napomenem da sam imao sumnje da li da uopšte pokušam, a čak na konkurs nisam poslao ni najreprezentativnije audio snimke. Prijavio sam se u poslednji čas, najviše zbog toga što nije bilo potrebe da se uplaćuje kotizacija. Nakon mesec dana dobio sam mejl od umetničkog direktora festivala da sam prošao konkurs, kao jedan od ukupno dvadeset učesnika iz celog sveta. Iako ne posedujem adekvatan instrument, ovakvo iskustvo ne bih propustio. Klarineti koje sviram su već stari i teško postižem u interpretaciji ono što želim, ali to me ne sprečava da se i dalje razvijam kao ličnost i muzičar.“

Od 2014. godine, Bojan Krtinić svira drugi klarinet u Novom simfonijskom orkestru „Makris”, pod vođstvom maestra Predraga Goste. Pohađao je stručne seminare kod brojnih poznatih pedagoga i izvođača. Kao pedagog, radio je u privatnoj školi „Cantabile“ tokom školske 2012/2013. godine u Novom Sadu. Trenutno (od 2015. godine) zaposlen je u školi „Filip Višnjić“ u Šidu kao nastavnik klarineta i saksofona.

Na pitanje ko su mu najveći uzori u svijetu umjetnosti, istakao je: „To su svi profesori kod kojih sam se školovao i sa kojima sam sarađivao, kao i mnogobrojne ličnosti iz sveta muzike. Napomenuo bih da uzore pronalazim i izvan muzičke sfere, kroz književnost, filozofiju i psihologiju. Naravno, najveći podsticaj su mi moji bližnji, porodica i prijatelji“.

Izvor fotografija: privatni arhiv Bojana Krtinića

The post MUZIČKO NALIČJE: Bojan Krtinić – Prijavljujte se na konkurse appeared first on Portal Mladi.

Začeci. Prikazaćemo vam jednu zanimljivu tezu o nastanku svjetovnog muziciranja u Evropi. U srednjem vijeku, takozvani „putujući” muzičari bili su najzaslužniji za očuvanje narodne muzike. Za njih se vežu nazivi poput: žongler, špilman, svirac, skomrah, gudec, sviralnik, praskavnik i drugi. Osim što su se bavili sviranjem, oni su narod zabavljali i pjevanjem, igranjem i cirkuskim vještinama. Crkva, koja je zabranjivala ovaj vid muziciranja, proganjala je svirače i upravo zbog toga su dobili naziv „putujući” muzičari. Danas u svijetu postoji više stotina hiljada putujućih muzičara (ili onih koji ne mijenjaju mjesto na ulici), koji, iako ne rade za vladare na dvorovima i ne proganja ih crkva, imaju problem sa pribavljanjem dozvola za ulično muziciranje i često „ratuju“ sa organima vlasti.

Dozvola za ulični performans. Svaka zemlja naše planete ima drugačije uređen zakon koji se odnosi na uličnu umjetnost. Naprimjer, u Kopenhagenu (Danska) dozvoljeno je sviranje na ulici bez odobrenja ako sastav nema više od tri člana (u suprotnom, potrebno je podnijeti molbu i popuniti aplikaciju za dozvolu). U SAD-u je zakon drugačiji od grada do grada. U Čikagu i Bostonu svirači izlaze na audiciju i moraju da posjeduju dozvolu, dok je u Njujorku dozvoljeno muziciranje bez polaganja „prijemnog ispita“ za ovu specijalnu školu. U Beču (Austrija) dozvola je potrebna za sviranje u prvih šest okruga, a da bi svirač dobio ovaj vrijedan papir, potrebno je da popuni prijavu i uplati oko 6,5 evra (više informacija možete pronaći na sajtu: https://www.wien.gv.at/english/e-government/business/events/streetperformances.html). U Melburnu (Australija) situacija je slična kao u Beču, ali se uz apliciranje ne uplaćuje nikakav novac, dok je sidnejska komisija odredila da se za tromjesečnu dozvolu plati 13, a za godišnju čak 47 australijskih dolara. Beogradska komisija izlazi u susret izvođačima i ne naplaćuje apliciranje, ali je za sviranje na ulici ipak potrebna dozvola. Ona se dobija tako što se nakon dostavljanja tražene dokumentacije muzičar pozove na audiciju i, poslije nekoliko nedelja, njegovo ime se nađe (ili ne nađe) na rang listi uličnih svirača.

Festival uličnih svirača. Srbija postaje zanimljiva destinacija brojnim strancima i zbog sve posjećenijeg Festivala uličnih svirača, koji se u Novom Sadu održava od 2001. godine, a gdje se skupljaju umjetnici iz cijelog svijeta. Kako kažu: „Na festivalu ne učestvuju samo umetnici kojima je ulično sviranje i nastupanje na trgovima stil života, već i autori koji su svojim trudom i zalaganjem afirmisali svoju umetnost. Ideja da umetnike ne delimo na ’ulične’ i ’etablirane’ proizilazi iz uverenja da umetnost uvek pripada i ulici bez obzira na faze kroz koje prolazi. Tako je Festival uličnih svirača jedino mesto na kojem mogu da se nađu vrhunski muzičari i potpuni amateri! Od početka novog milenijuma, i glavni grad Vojvodine stoji na mapi redovnih godišnjih skupova ulične umetnosti, a posećuju ga svi najpoznatiji ulični svirači sveta, kao i umetnici koji nastupaju na drugim prestižnim festivalima Evrope i šire. Na taj način, oni na ovo podneblje donose kulturu i duh svojih sredina, da bi ih razmenjivali sa ovdašnjim ljubiteljima ulične umetnosti i sa drugim izvođačima“ (više na: http://www.ulicnisviraci.com).

Pročitajte i pogledajte. Između mnogobrojnih sajtova i audio-vizuelnih snimaka na internetu, izvojili smo za vas nekoliko. Mnoštvo informacija o uličnom performansu možete pronaći na http://worldstreetmusic.com, http://www.buzzkers.com, http://www.streetmusicmap.com, http://www.berlinstreetmusic.com, dok je dokumentarni film „Fenomen uličnog muziciranja“ dostupan na linku: https://www.youtube.com/watch?v=Qk2OfONuQfg.

Važno je da podržite nastupe uličnih muzičara i pokažete im da je njihov rad bitan. Ne morate im dati nešto novca (iako je poželjno, jer mnogi od toga žive), ali makar im uputite osmijeh i aplauz, jer je reakcija na ono što rade jednako važna kao i iskrenost koju oni prenose kroz umjetnost.

Izvor fotografija: www.pexels.com

The post Ulično muziciranje – zanimljivosti i činjenice appeared first on Portal Mladi.

Sanja Miladinović: borba za kulturu

Sanja Miladinović rođena je 1990. godine u Beogradu. Trenutno je na specijalističkim studijama Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu, u klasi prof. Madlen Stokić Vasiljević, kod koje je završila osnovne i master studije. Pohađala je majstorske kurseve kod prof. Jasne Maksimović, Vladimira Vladigerova, International Masterclasses Narni 2013 i 2014 kod Madlen Stokić Vasiljević. Učestvovala je na orkestarskom tečaju Internationale Orchesterakademie 2008 na Hvaru, Hrvatska, kao i na Young Artists Festival Bayreuth 2011 i 2012, gdje je pohađala masterklas kamerne muzike kod prof. Feliksa Nikela i masterklas orkestarskog sviranja pod vođstvom dirigenta Karla Antona Rikenbahera.

Sa umjetnicom smo razgovarali o muzičkoj sceni u Srbiji i postavili joj već uobičajena pitanja za „Muzičko naličje”. Miladinovićeva je izdvojila da je svjetlija strana muzičke scene u Srbiji zapravo to što je ona usputna stanica mladih muzičara (studenata, ili nedavno diplomiranih) na njihovom putu ka usavršavanju u inostranstvu. „Naravno, to ne zvuči baš optimistično. Ali plamičak nade daju te nove generacije školovanih muzičara koje su sve bolje, a čiji rad konstantno podiže kriterijume izvođaštva na domaćoj umetničkoj sceni. Oni itekako imaju elana da se upuste u borbu za kulturu i promovisanje umetničke muzike. Samoorganizovani kamerni sastavi, orkestri, festivali i činjenica da njihovi koncerti i projekti koji traže izuzetno zalaganje opstaju već neko vreme gotovo bez ikakve podrške od strane bilo kakvih institucija, govori samo o kreativnosti i potencijalu koji ovaj region poseduje. Ali oni koji zadrže elan, uglavnom tu borbu ne nastavljaju u Srbiji. Uprkos stanju koje nije uzorno, želim da verujem da će procenat sposobnih i kvalitetnih umetnika ovde uspeti da opstane i da će uticati na poboljšanje tretmana umetnosti i kulture u našoj zemlji” – ističe mlada violinistkinja.

Koncertirala je u svim velikim salama Beograda (Zadužbina Ilije M. Kolarca, Galerija KNU, Gradska kuća, sala Beogradske filharmonije, Atrijum Narodnog muzeja, Dečji kulturni centar), Novog Sada (Sinagoga, Galerija Matice Srpske), Kraljeva (Narodni muzej), kao i u Nemačkoj i Italiji. Sa akademskim klavirskim trijom Noir osvojila je dvije druge nagrade na Međunarodnom takmičenju Davorin Jenko 2012 i Međunaronom festivalu gudača u Sremskoj Mitrovici 2012. Kao član orkestra, nastupala je sa Simfonijskim orkestrom RTS-a, vojnim orkestrom Stanislav Binički, a od 2014. godine član je simfonijskog orkestra Beogradski simfoničari. Od 2016. godine, član je trija Refleksije zajedno sa Milenom Popović (klavir) i Bojanom Krtinićem (klarinet).

Za omiljenog kompozitora i izvođača, kako ističe, teško joj se opredijeliti. „Moji uzori su pojedini pedagozi koji su me oblikovali kao umetnika, kao i mali krug ljudi koje smatram najbližim prijateljima. Tu oazu, najpre sjajnih ljudi, čine i divni umetnici i profesionalci.”

Aleksandar Vrbić: „A šta ćemo onda da branimo?”

Aleksandar Vrbić rođen je u Beogradu 1990. godine. Završio je osnovnu i srednju muzičku školu „Mokranjac” u klasi profesora Viktora Bajlera. Osnovne muzičke studije upisuje 2008. godine na Akademiji umetnosti u Novom Sadu i završava ih 2012. godine u klasi prof. Megumi Tešime. Iste godine upisuje master studije u klasi prof. Marka Josifoskog. Nastavlja specijalističke studije oktobra 2015. na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu, u klasi istog profesora.

Vrbić smatra da je naša muzička scena slika i prilika stanja u državi. „Sudeći po tome koliko sadašnja vlast izdvaja za kulturu, nama ista očigledno nije ni potrebna. Ne kažem da je novac presudan, ali je nažalost neophodan. Kada je, za vreme rata, u Velikoj Britaniji pokrenuta inicijativa da se deo sredstava namenjenih kulturi preusmeri u odbranu zemlje, tadašnji premijer Vinston Čerčil pitao je: ‘A šta ćemo onda da branimo?’ Ova izjava je mnogo puta ponavljana, ali izgleda uzaludno kada nema ko da je čuje.”

Ovaj talentovani umjetnik je pohađao majstorske kurseve kod istaknutih profesora kao što su: Nemanja Radulović, Minčo Minčev, Dejan Mihailović, Timur Meljnik, Igor Petruševski, Mihael Bereznjicki, Mateus Kariolo, Irina Jašvili, Dejan Bogdanović, Vladislav Bobić, Vladimir Marković. Učestvovao je u radu omladinskih orkestara: Gustav Mahler Jugendorchester (rezervna lista), Ljubljana International Orchestra (Slokar Academy), Neue Philharmonie München, Deutsch-Skandinaviche Jungend Philharmonie, Cyprus Youth Simphony Orchestra, Kamerni orkestar muzičke škole Mokranjac, Filharmonija mladih Borislav Pašćanin. Član je kamernih orkestara: Metamorfozis i Kamerata Pančevo. Kao član kamernih ansambala i orkestara nastupao je u salama: Berlinske filharmonije, Ljubljanske filharmonije, sali Nacionalnog teatra u Nikoziji, Aja Irini u Istanbulu, Velikoj dvorani Kolarca, Sinagogi u Novom Sadu itd.

Njegovi omiljeni violinisti su Nemanja Radulović i Roman Simović. „Dva potpuno različita svirača, ali obojica su vrhunski umetnici i vrlo cenim i poštujem njihov rad. U poslednje vreme, divim se ljudima koji puno znaju i žele to znanje da prenesu. Nedavno sam imao kurs sa prof. Timurom Meljnikom i bio sam potpuno oduševljem studioznošću i znanjem koje tako mlad profesor poseduje i želi da prenese” – entuzijastično nam naglašava Vrbić.

Priznanja za trud i upornost nisu izostala. Aleksandar je dobitnik nekoliko nagrada kao solista i kao član kamernih ansambala na brojnim takmičenjima. Izdvajaju se: Republičko takmičenje, Eufonija, Festival gudača Niš, Festival gudača Subotica, Festival gudača Sremska Mitrovica i Internacionalno takmičenje Sremska Mitrovica (kamerna muzika). Bio je član orkestra Srpskog Narodnog Pozorišta u Novom Sadu i Vojvođanskog Simfonijskog orchestra u periodu od 2011. do 2014. godine.

The post MUZIČKO NALIČJE: Sanja Miladinović i Aleksandar Vrbić, violinisti appeared first on Portal Mladi.

Spoj nadarenosti i svestranosti

Albina Smajlović je rođena 1982. godine u Gradišci (BiH). Diplomirala je srpski jezik i književnost na Filološkom fakultetu u Banjaluci. Godine 2009. upisuje solo pjevanje na Akademiji umjetnosti u Banjaluci, u klasi prof. Snežane Savičić Sekulić, a od 2011. godine bila je u klasi prof. Dunje Simić. U junu 2013. godine održala je diplomski koncert u banjalučkom Banskom dvoru.

            Vokalnu tehniku, pored masterklasova, usavršavala je kod tenora Dragoslava Ilića, a trenutno se usavršava kod tenora Stojana S. Gančeva. Prošle godine je pohađala majstorski kurs kod renomirane američke mecosopranistkinje Dženifer Larmur, u organizaciji beogradske „Operose“, kod koje je pohađala i masterklas u Luksemburgu.

            Godine 2005. upisuje solo pjevanje kao vanredna učenica u srednjoj muzičkoj školi „Vlado Milošević“ u Banjaluci, u klasi prof. Anđelke Jokić. Za vrijeme školovanja osvaja brojne nagrade, ali i učestvuje u studentskoj produkciji Pučinijeve opere „Sestra Anđelika“ pri Operskom studiju Akademije umjetnosti u Banjaluci, kojom je dirigovao maestro Stanko Šepić.

Godine 2007. osvojila je tri nagrade u IV kategoriji – specijalnu na Republičkom takmičenju, prvu na takmičenju „Lazar Jovanović“ u Beogradu i treću na takmičenju „Nikola Cvejić“ u Rumi. Godine 2009. u martu, na takmičenju „Bruna Špiler“ u Herceg Novom, u IV kategoriji, osvojila je drugo mjesto. Godine 2010. u decembru, na Međunarodnom takmičenju solo pevača „Lazar Jovanović“ u Beogradu, u IV kategoriji, osvojila je prvo mjesto. Godine 2010. u organizaciji Ambasade BiH u Zagrebu održala je dva cjelovečernja koncerta, u Beogradu (SKC) i Hrvatskom kulturnom društvu „Napredak“ u Zagrebu, pod nazivom „Koncerti prijateljstva“. Godine 2011, 2013. i 2016. sarađivala je sa Banjalučkom filharmonijom kao solista na Novogodišnjem koncertu, koncertu „San letnje noći“, te koncertima Dani Srpske u Srbiji (u Nišu, Kragujevcu i Beogradu).

Po Smajlovićkinom mišljenju, trenutna slika muzičke scene u Srbiji i Republici Srpskoj nije zadovoljavajuća. Ona ističe: „Imamo mnogo sjajnih mladih muzičara, a sada se osvrćem samo na umjetničku muziku, ali apsolutno nemamo dobru logistiku. Potrebni su nam ljudi koji bi se pozabavili upravo tom problematikom. Zatim, mnogo veća medijska pažnja. Nikada umjetnička muzika neće imati publiku kakvu ima skoro pa svaka druga (u kvantitativnom smislu), ali to ne znači da se ne treba konstantno osvrtati i popravljati takvo stanje“. Naša sagovornica predlaže da se djeci od najranijih dana prezentuju kvalitetni muzički sadržaji, prigodni njihovom uzrastu. „Za sve to nije odgovorno samo društvo, već i porodica. Drugi problem je što se novac za kulturu skoro pa i ne izdvaja. Ne sjećam se kada sam u Banjaluci poslušala nekog internacionalnog muzičkog umjetnika. Trebalo bi da postoje fondovi koji finansiraju mlade da odlaze na razne seminare ili studentsku razmjenu u zemlje koje imaju daleko bolje stručne ponude“.

Pročitajte: http://portalmladi.com/muzicko-nalicje-damjan-jovicin-david-mastikosa

Smajlovićeva je u septembru 2011. godine izabrana da, zajedno sa dvanaest pjevača iz cijelog svijeta, učestvuje na majstorskom kursu pod vođstvom renomiranog operskog pjevača i pedagoga, baritona Toma Krausa, na Muzičkoj akademiji u Francuskoj (Academie musicale de Villecroze). Iste godine u decembru igrala je ulogu Sluškinje u operi „Safikada“, izvedenoj na Velikoj sceni Narodnog pozorišta u Banjaluci. U opereti „Orfej u podzemlju“ Žaka Ofenbaha, u produkciji Akademije umjetnosti u Banjaluci, tumačila je ulogu boginje lova, Dijane. Godine 2012. učestvovala je na 63. takmičenju operskih pjevača „Gian Battista Viotti“ (Verčeli) u Italiji. Godine 2013. učestvovala je na Muzičkom festivalu „Nei suoni dei luoghi“ u Italiji, gdje je održala cjelovečernji koncert, te se predstavila i kao solista i kao dio kamernog trija „Alegoria“, sa koleginicama Ivanom Živanić (sopran) i Dunjom Marković (pijanistkinja). Bila je član Operskog studija Narodnog Pozorišta u Beogradu u sezoni 2013/2014.

Sarađivala je sa brojnim pijanistima, od kojih se izdvajaju: Matijas Vajt (Nemačka), Morgen Fošua Prado (Francuska) i Milivoje Veljić (Srbija), te dirigenti: Darinka Matić Marović, Branka Radošević Mitrović, Vanesa Kremenović, Mikica Jevtić, Ognjen Bomoštar, Vesna Šouc, Vanja Topić i Nemanja Savić.

Ostvarila je brojne zapažene nastupe u Beogradskoj filharmoniji, Studentskom kulturnom centru u Beogradu, Galeriji Matice srpske u Novom Sadu, na pjesničkoj manifestaciji „Brankovo kolo“ u Sremskim Karlovcima, Narodnom pozorištu u Beogradu, tradicionalnoj manifestaciji „Dani Vlade Miloševića“, Međunarodnom danu muzike, manifestaciji „Noć muzeja“, humanitarnom koncertu „Žrtve Japana“, sa Simfonijskim orkestrom Akademije umjetnosti „Biseri muzičko-scenske riznice“, te koncerte kamerne i savremene muzike.

Kao svoje uzore, naša sagovornica ne izdvaja samo muzičke umjetnike. „Naprotiv, to je svaki čovjek od kojeg sam nešto kvalitetno dobila ili dobijam, crpim inspiraciju, učim. Mada, uzor su mi ponekad i ne tako pozitivni ljudi. Čini mi se da od takvih čak i više naučim.“ Ipak, poznata lica umjetničke muzike ne izostaju: „Kada su u pitanju pjevači, često slušam Anu Netrebko, Sonju Jončevu, Evu Marton, Anu Mofo, Jonasa Kaufmana, Dmitrija Hvorostovskog, Željka Lučića i Tomasa Hempsona. Od dirigenata, veoma mi je interesantan Antonio Papano. I niz kompozitora, od kojih se, iz meni neznanih razloga, najčešće vraćam Debisiju. Tu su, naravno, Rahmanjinov, Pučini, Čajkovski, Ravel, u određenoj mjeri Vagner. Volim Hristićevu ’Ohridsku legendu’. Zaista je teško imati jednu stvar omiljenu. Ili bar meni.“

U organizaciji Udruženja muzičkih umjetnika Republike Srpske, čiji je član od 2009. godine, održala je nekoliko solističkih koncerata u Prijedoru, Banjaluci, Mostaru, Trebinju, Bihaću, Sarajevu, Beogradu i Nišu. Kratko vrijeme je predavala solo pjevanje u MŠ „Savo Balaban“ u Prijedoru. Članica je Udruženja pjevača operske muzike “Figaro” iz Banjaluke.

Nove perspektive

Olivera Tičević je rođena u Bijelom Polju (Crna Gora). Osnovne i master studije završila je na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu, u klasi prof. Anete Ilić. Kao stipendista grada Berna i dobitnica nacionalne stipendije za izvrsnost koju dodjeljuje Ministarstvo prosvjete Crne Gore, usavršava se na Univerzitetu umjetnosti u Bernu, u klasi prof. Kristijana Hilca. Godine 2010. i 2013. osvojila je nagradu za najperspektivnijeg izvođača Austrijske barokne akademije, što joj je omogućilo seriju koncerata u najpoznatijim evropskim salama.

   Tičevićeva smatra da je muzička scena u njenoj rodnoj Crnoj Gori, a naročito u Srbiji gdje se školovala, na zavidnom nivou. „Tokom ljeta festivali nude raznoliku paletu umjetničkih događaja. U Srbiji svakako postoji institucija Opere. To je za mene, kao opersku pjevačicu, jako bitno. Moje kolege obavljaju sjajan posao i svojim glasovima čine muzičku scenu Srbije bogatijom. Svakako je tu i Beogradska filharmonija, za koju su uveliko čule i moje kolege ovdje, u Švajcarskoj. Sa druge strane, Crnoj Gori zaista nedostaje Opera. Uz veliki zalog Operosa festivala, mi jednom godišnje imamo priliku čuti i vidjeti pravu produkciju na našoj sceni. Naravno, mnogo je novca potrebno da bi država imala svoju Operu. Zato su najbolje Opere svijeta i podržane od strane privatnih fondacija. Razumijem da bi traženje ovakve institucije u doba finansijske krize bilo vrlo sebično, zato predlažem festivalske produkcije kada god je to moguće. Znam da se moje kolege, crnogorski pjevači kao i ja uvijek rado vrate i pjevaju u svojoj zemlji.”

            Kao svoje važne uzore i ljude od kojih je mnogo naučila, mlada pjevačica izdvaja svoju profesorku Anetu Ilić i maestru Darinku Matić Matović. „Imala sam priliku da sarađujem i učim od nekih svojih uzora: Veselina Kasarova, Eme Kirbi, Diane Damrau. Uz pomoć Operosa operske akademije, učila sam od Dženifer Larmor i Darine Takove. Tako se dio mog sna ostvario. Takođe, moje kolege su sjajni muzičari i uvijek uživam radeći koncerte ili produkcije. To su moji omiljeni muzičari.”

Pored opere i lida, repertoar Olivere Tičević čine razna duhovna i kamerna djela, kao i djela savremenih kompozitora. Premijerno je izvela kompozicije Žarka Mirkovića, Nine Perović, Marka Kovača, Draška Adžića i drugih. Trenutno je angažovana na više operskih i vokalno-instrumentalnih projekata u Bernu, Beču i Oslu. „Izvodim djela iz svih epoha klasične muzike, a svaka od njih nosi mnogo kompozitora koje bih izdvojila. Umjesto toga, ja biram naše snage: Žebeljan, Mirković, Perović, Adžić, Kovač, Marković. To je sjajna muzika koja ispisuje nove strane muzičke istorije Balkana.“

The post Muzičko naličje: Albina Smajlović i Olivera Tičević appeared first on Portal Mladi.

Pročitajte: Damjan Jovičin i David Mastikosa, mladi kompozitori

Muzička svestranost

RADAN JOVANOVIĆ (1990) počeo je da svira klavir sa devet godina u Muzičkoj školi „Josip Slavenski“ u Beogradu, u klasi prof. Ljiljane Jevtić, gdje stiče osnovno i srednje muzičko obrazovanje na klavirskom i teoretskom odsjeku. Proglašen je đakom generacije, a 2009. godine upisuje se na klavirski odsjek Fakulteta muzičke umetnosti u Beogradu, u klasi prof. Ninoslava Živkovića, gdje diplomira 2013. godine i naredne godine stiče master diplomu u istoj klasi.

Kao solista nastupa na brojnim koncertima (Velika dvorana Kolarčeve zadužbine, Skupština grada Beograda, Etnografski muzej, Paviljon Cvijete Zuzorić, Studentski kulturni centar, Festival „Osmatranja“ Kraljevo i dr.) i takmičenjima u zemlji i inostranstvu. Među brojnim nagradama izdvajaju se: prva nagrada na Republičkom takmičenju muzičkih škola Srbije 2007. godine, prva nagrada i laureat na Međunarodnom takmičenju „Mihailo Vukdragović“ 2008. i 2009. godine, prva nagrada i laureat na X pijanističkom konkursu EPTA-Srbije 2008. godine i prva nagrada i laureat na VI takmičenju mladih pijanista „Dr Vojislav Vučković“ u Beogradu 2009. godine.

Angažovan je i kao kamerni muzičar u sastavu klavirskog trija „Noir“, zajedno sa Sanjom Miladinović (violina) i Majom Panković (violončelo) sa kojim bilježi nastupe u Galeriji Kolarčeve zadužbine, MŠ „Stevan Mokranjac“ u Beogradu, Dečjem kulturnom centru Beograd, na Festivalu „Osmatranja“ Kraljevo, Stringfestu u Sremskoj Mitrovici i drugim koncertnim prostorima.

Na standardno i veoma aktuelno pitanje kako jedan uspješan mladi umjetnik vidi scenu u našoj sredini, Jovanović odgovara: „Muzička scena u Srbiji jako podseća na fudbalsku. Imamo veliki broj talentovanih muzičara koji ovde nemaju priliku da pruže maksimum svog potencijala. Onaj ko može sebi finansijski da priušti, odlazi u inostranstvo i ostvaruje svoje potencijale. Neko od njih tamo i ostane, a neko se i vrati. Onaj ko ne uspe da ode u inostranstvo, osim jednog zanemarljivog procenta, uglavnom se zadovolji nečim što će mu pružiti zaradu za život, a što nije ni peti deo muzičkog potencijala te osobe, jer prilike nema, a živeti se mora”.

O umjetnicima koji su već ostvareni u inostranstvu i žele da se vrate ovde i pomognu razvitku, u ne svim, ali u većini slučajeva, Jovanović je rekao da često nailaze na rampu. „Kao i fudbaleri kad dođu da igraju za reprezentaciju. Večito neki problemi. Lično smatram da kada bi se mnogo više bavili muzikom samom kakva jeste, udubljivanjem u samu njenu srž, njeno razumevanje, mnogo bi se manje bavili drugim stvarima, koje očigledno škode kvalitetu muzike u Srbiji.”

U toku studija klavira, Radan se upisuje na dirigentski odsjek Fakulteta muzičke umetnosti u klasi prof. Bojana Suđića. Tokom 2011. i 2012. godine bio je angažovan kao asistent dirigenta u Horu Braća Baruh, kojim je dirigovao na nastupima u Velikoj dvorani Kolarčeve zadužbine, Galeriji Fresaka i drugim koncertnim prostorima.

Pohađao je majstorske kurseve dirigenata Ronalda Kolmana (Belgija), Kristijana Mandeala (Rumunija), Roberta Duartea (Brazil) i Kristijana Orošanua (Rumunija). Godine 2013. dirigovao je premijeru Sonate za dva klavira, čelestu i udaraljke Vladana Radovanovića u Velikoj dvorani Kolarčeve zadužbine.

U januaru 2014. godine zajedno sa klarinetistkinjom Jovanom Lađević i drugim kolegama sa Fakulteta muzičke umetnosti osniva omladinski orkestar „Beogradski simfoničari“, sa kojim je do sada ostvario veliki broj zapaženih nastupa u saradnji sa mladim srpskim solistima, većinom studentima. Iste godine, kao asistent diriguje Jevrejskim kamernim orkestrom iz Beograda na koncertu u Velikoj dvorani Kolarčeve zadužbine. Godine 2015, u okviru masterklasa maestra Kristijana Orošanua u Brašovu (Rumunija), diriguje orkestrom Kamerata Kronstadt, a iste godine na koncertima u Milanu, Breši i Sirmioneu (Italija) diriguje Orkestrom stotinu mladih, sastavljenog iz talentovanih mladih muzičara iz Italije, Slovenije, Austrije, Češke i Makedonije.

Kao omiljene kompozitore, koje rado sluša proteklih mjeseci, Jovanović je izdvojio Jozefa Hajdna i Antonjina Dvoržaka, a od dirigenata Serđija Ćelibidakea i Vaclava Nojmana, dok mu je najdraži pijanista Muraj Peraja. „Svi su mi oni uzori. Stalno čovek nailazi na nešto novo, pa mu je uvek omiljeno ono što je najsvežije.”

Spoj roka i simfonije

DUŠAN UROŠEVIĆ (1990) rođen je u Loznici, gdje je stekao osnovno obrazovanje i završio Nižu muzičku školu „Vuk Karadžić“, smjer violina. Godine 2005. upisao je Srednju muzičku školu „Stevan Stojanović Mokranjac“ u Bijeljini, gdje je uspješno maturirao na dva smjera – muzički izvođač – violinista i muzički saradnik – teoretičar.

U akademskoj 2009/2010. upisao je Akademiju umjetnosti Slobomir P univerziteta, i to dva smjera – dirigovanje i muzičku teoriju i pedagogiju. Tokom sedam godina provedenih u Bijeljini bio je član hora „Srbadija“ sa kojim je nastupao na raznim domaćim i internacionalnim festivalima širom Evrope (Njemačka, Slovačka, Austrija), od kojih se posebno izdvaja „World Choir Games“ (2008), poznat kao Horske olimpijske igre, u organizaciji Musica Mundi u Gracu (Austrija).

Potom, radio je na projektu prekogranične saradnje između Bosne i Hercegovine i Srbije, „Na Drini ćuprija“, u kojem je učestvovao kao izvođač, a gdje su pod patronatom Evropske komisije hor „Srbadija“ i Kraljevski gudači sv. Đorđa izveli dvadeset koncerata u ove dvije zemlje.

Od 2013. godie svoje studije nastavlja u Banjoj Luci i to na dva smjera – dirigovanje i muzička teorija i pedagogija. Aprila mjeseca tekuće godine učestvovao je u izvođenju operete „Orfej u podzemlju“ u Narodnom pozorištu Republike Srpske kao član hora opere. U junu naredne godine diriguje orkestrom Akademije umjetnosti na koncertu mladih kompozitora Republike Srpske, a u decembru na koncertu „Veče V.A. Mocarta“ i Studentskom balu.

Oktobra mjeseca 2015. godine izabran je na mjesto demonstratora na katedri za dirigovanje na predmetima Orkestar 1–8. Sa Akademskim orkestrom sarađivao je na koncertima u sklopu manifestacije „Dani Vlade S. Miloševića”: Koncert savremene muzike (april 2014 – Muzej RS i februar 2015 – Banski dvor), Muzička romansa (asistent dirigenta, april 2016.). U mjesecu junu, za Svjetski dan muzike, diriguje akademskim gudačkim orkestrom koncert posvećen domaćim autorima, pod nazivom „Vrijeme je za domaće!”.

„Smatram da muzička scena Republike Srpske krije neverovatnu snagu i potencijal uprkos slabe finansijske podrške državnih institucija zaduženih za kulturne delatnosti. Međutim, zemlje našeg okruženja bitišu u jednom nestabilnom, na prvom mestu, ekonomskom društvu. U takvoj situaciji nije ni čudo zašto su kultura i umetnost često na najnižim granama finansijskog stabla.„, kaže Dušan.

„Drugi problem jeste tekovina komunističke svesti i teorije da je država dužna da obezbedi i popunosti finansira kulturna dešavanja i institucije. Negde se pojam mecene izgubio”, dodaje mladi dirigent. Kao centar najvećih problema modernog društva, Urošević je izdvojio osnovni obrazovni sistem, kojeg treba promijeniti. „Srbija se bori sa sličnim problemima, ali njen najveći problem je centralizacija, pored svega što sam već naveo za Republiku Srpsku.”

U avgustu 2015. godine, Dušan postaje dirigent „Rok simfonije” iz Banjaluke, sa kojima je realizovao do sada deset koncerata, među kojima se izdvajaju: Zvorničko kulturno ljeto (Zvornik, avgust 2015), Dani Republike Srpske u Srbiji (Novi Sad, SNP, oktobar 2015), Novogodišnji koncert na Trgu slobode (Novi Sad, decembar 2015), Koncert domaće Rok simfonije (Banja Luka, NPRS, februar 2016) i Koncert Rok simfonije na Kastelu (Banja Luka, jun 2016). „Rok simfonija” predstavlja projekat zamišljen kao kombinacija dva muzička žanra koji svakako nisu u prvom planu, a u pitanju su umjetnička i rok muzika.

Kako kaže: „Još jedan od problema koji uočavam, a zbog kojeg će me verovatno mnoge kolege osuditi jeste položaj umetničke javnosti koja ‘nosom para oblake’, ne shvatajući da na taj način umetnost čini još daljom od društva i na prvom mestu običnih ljudi. Zaboravljaju da se Betoven i Karajan samo jednom rađaju, a da je muzika isključivo nama nedodirljiva. Zato, učinimo je što pristupačnijom!”

Najdraži umjetnici su uvijek inspiracija i podstiču mlade da budu još bolji. Naime, Dušan od svih dirigenata izdvaja Leonarda Bernštajna zbog njegovog pristupačnog stava i enegije kojom plijeni, ali i Lorin Mazel kao, kako smatra, najboljeg dirigenta koji je izveo Dvoržakovu Simfoniju „Iz Novog svijeta”. Svoje interesovanje okrenuo je ka kompozitorima, naročito domaćim, koji su inspirisani folklorom (u širem smislu) i Vizantijom. Kompozitor, mislilac, muzički teoretičar i pedagog, čiji ga rad i pojava posebno oduševljavaju jeste Svetislav Božić. „Muzika koju Božić stvara nije ovozemaljska. Često volim da kažem ‘profesor Sveto’, čovek i u njemu čitav univerzum.”

U narednom tekstu, čitaćete o dvije mlade, ali izuzetno uspješne solo pjevačice.

The post MUZIČKO NALIČJE: Radan Jovanović i Dušan Urošević, dirigenti appeared first on Portal Mladi.

Putovanja koja inspirišu

Damjan Jovičin rođen je u Beogradu. Osnovnu i srednju školu završio je u Prijedoru, a trenutno je student kompozicije u klasi profesora Zorana Erića u Beogradu. Od velikog broja osvojenih nagrada, izdvajaju se: druga nagrada u kategoriji solo saksofon za kompoziciju Jutro u parku Manjež na konkursu Rudolf Bruči organizovanom u okviru AUNS, potom prva nagrada na Međunarodnom pijanističkom takmičenju u Smederevu za djelo Mistral za violu i klavir, prva nagrada za kompoziciju Varijacije za klavir na takmičenju uporednog klavira u okviru festivala Isidor Bajić, gdje je Damjan osvojio nagradu i kao pijanista.

Jovičin je učestvovao na međunarodnim kursevima i festivalima kao što su: Walden Creative Musicians Retreat (Dablin, Nju Hempšir, SAD), Izlog suvremenog zvuka (Zagreb), Trstenice Symposium for Composers and Percussionists 2015 (Trstenice, Češka Republika), Festival Ruid al Sud 2015 (Novi Sad), KoMa 11 i KoMa 12 (Beograd), Summer Workshop for Contemporary Music 2014 (Novi Sad), FESTUM i Letnja umetnička škola Univerziteta umetnosti (Beograd).

Pročitajte: Ana Krstajić – Borite se za umetnost

Sarađivao je sa brojnim poznatim kompozitorima, a njegova djela izvođena su u Srbiji, Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini, SAD-u i Češkoj Republici. U prethodnih šest mjeseci, ovaj mladi autor imao je desetak izvođenja u kojima su, između ostalih izvođača, učestvovali i Zagrebački ansambl flauta i Mivos Quartet iz Njujorka.

O savremenoj muzičkoj sceni na našim prostorima i kompozitorskom djelovanju, Jovičin je istakao: „U radu drugih kompozitora najviše cenim originalnost. Savremena muzička scena na ovim prostorima je raznovrsna. Po mom mišljenju, putovanja su jako važna za iskustvo umetnika što podrazumeva saradnju sa različitim umetnicima, uvid u različite estetike koje postoje paralelno u svetu. Muzika nije lokalni pojam pogotovo u ovo vreme. Pored istaknutih prošlih i sadašnjih srpskih umetnika, svakako treba imati u vidu i sva ostala umetnička ostvarenja koja ponovo u nama probude unutrašnju snagu i ljubav prema umetnosti, ono nešto zbog čega smo i sami počeli da stvaramo“.

Uspon muzičke scene

David Mastikosa rođen je u Prijedoru, gdje je završio osnovnu i srednju muzičku školu (odsjek klarinet i muzička teorija). Trenutno je student kompozicije master studija na Fakultetu muzičke umetnosti u Beogradu i na Akademiji umjetnosti u Banjoj Luci, u klasi prof. Tatjane Milošević Mijanović. Ovaj mladi kompozitor iza sebe ima preko pedeset kompozicija koje su izvođene širom svijeta: u Bosni i Hercegovini, Srbiji, Hrvatskoj, Italiji, Španiji, Portugalu, Francuskoj, Holandiji, Belgiji, Japanu, Južnoafričkoj Republici i SAD-u.

Djela ovog autora prihvaćena su sa velikim odobravanjem, a njegov uspjeh obezbijedio mu je mjesto asistenta na Katedri za muzičku teoriju i pedagogiju na Akademiji umjetnosti u Banjoj Luci. Izdavačke kuće poput Alea Publishing & Recording (Takoma, Vašington, SAD) i Ayotte Custom Musical Engravings (Detroit, Mičigen, SAD) publikovale su nekoliko Mastikosinih kompozicija: Memories `92 za solo flautu (2012), Impressions  françaises  za gudački kvartet  (2013), Metastasi  della  felicità za bas-klarinet solo (2013), 60 seconds! za bas-klarinet solo (2014) i Talons za dva bas-klarineta (2015).

Predanost muzici i uspjeh u komponovanju mladog kompozitora krunisani su i značajnim nagradama i priznanjima: nagrada za najboljeg studenta kompozicije na AUBL, AMUS-ova nagrada za najboljeg kompozitora na AUBL, prva nagrada za djelo iRitual (za klavir i čovjeka) na Trećem međunarodnom pijanističkom takmičenju u Smederevu i nagrada grada Banja Luka za izuzetan doprinos razvoju kulture i umjetnosti u Banjoj Luci.

Naime, Mastikosina djelatnost usmjerena je ka razvoju kulture prvenstveno u Republici Srpskoj, gdje živi i radi. U razgovoru sa autorom, saznali smo njegovo mišljenje o trenutnoj slici umjetničke scene u Republici Srpskoj i Srbiji: „Slika muzičke scene u Republici Srpskoj poprilično se popravlja i ide uzlaznom putanjom. Moj komentar se odnosi prije svega na Banja Luku. Od 2010. godine do danas Akademija umjetnosti Univerziteta u Banjoj Luci iznjedrila je više kompozitora koji su i dalje aktivni i rade na poboljšanju savremene muzičke scene u Banjoj Luci, pa i uopšte u regionu.

Nova generacija kompozitora završila je studije u klasi prof. Tatjane Milošević Mijanović i po prvi put Banjoj Luci donijela samostalne koncerte pod nazivima Veče savremene muzike. Smatram da je u Srbiji stvar dosta razvijenija, postoji veći broj kompozitora, pa imamo i Tribinu kompozitora, više tendencija, struja i različitih škola. Ono što bih volio promijeniti jeste prije svega da ljudi koji su školovani, učeni i dobri u svom poslu dobiju svoje zaslužene pozicije. Nema dovoljno tog žara za promjenama, za napretkom i uglavnom pogrešni ljudi sjede u udobnim foteljama“.

Damjan Jovičin i David Mastikosa ističu da je o uzorima u stvaranju teško diskutovati i uopšte ih tražiti, ali da postoje neke smjernice kojim se vode u svom radu. „Ponekad, koliko god da smo kolektivno orijentisani, volimo mi i tu individualizaciju, pogotovo kompozitori. Većinu vremena trebalo bi da posvećujemo svojoj originalnosti, razmišljanju o svojim idejama i naposljetku sveukupnom stilu kojeg gradimo ili kojem se priklanjamo svjesno ili nesvjesno“, ističe Mastikosa.

U sledećem tekstu, otkrićemo vam lica dva mlada dirigenta, odnosno njihove stavove, želje i korake ka uspjehu.

Izvor fotografija: Facebook

The post MUZIČKO NALIČJE: Damjan Jovičin i David Mastikosa appeared first on Portal Mladi.

Ovogodišnji, četvrti po redu Međunarodni festival kamerne muzike u Varešu – Vareš Classic Festival (VaClaF) trajaće od 15. do 25. septembra i do sada će biti svakako najbogatiji, kako sadržajem, tako i trajanjem. Obeležiće ga brojna svakodnevna događanja: koncerti, majstorski kursevi, radionice i predavanja sa vrhunskim međunarodnim umetnicima.

            Vareš (BiH) je opština i malo gradsko naselje udaljeno oko 45 km od Sarajeva. Okruženo sa četiri planinska venca, ovo mesto krije veliko rudno bogatstvo.

            Nadovezujući se na tradiciju Miholjskog koncerta klasične muzike, započetog 2009. godine, a sada završnog koncerta festivala, VaClaF je dao potpuno novu dimenziju gotovo pa zaboravljenom, nepravedno zapostavljenom gradu i otvorio svoja vrata brojnoj zainteresovanoj, domaćoj i međunarodnoj publici.

            Nakon velikog uspeha prošlogodišnjeg izdanja „Quartet +“, sa festivalskom temom „Ljubav (glazba/muzika) bez granica“, VaClaF je deo „Godine kulture 2016. Bosna i Hercegovina – Austrija“, pa je službeno postao festival od međunarodnog značaja za BiH.

            Pomerajući (možda samo zamišljene) granice, VaClaF će i ove godine ugostiti vrhunske muzičare iz desetak različitih zemalja sveta, koje je Andrea Nikolić (MA), veoma uspešna violinistkinja i neumorno entuzijastična rukovoditeljka VaClaF-a, a koja inače živi i deluje u Beču, okupila kako bi zajedničkim snagama predstavili neka od najznačajnijih dela svetske literature, ali i domaćeg savremenog stvaralaštva.

            Nakon koncerta dobrodošlice, u četvrtak 15. septembra, uz izuzetan duo iz Hrvatske Bow vs. Plectrum (Gudalo protiv trzalice – Filip Novosel & Tihomir Hojsak) u kafe klubu Jazz in the House u 20 časova, svečano otvaranje biće u subotu, 17. septembra u 19 časova u Staroj vareškoj crkvi, jedinstvenom spomeniku kulture, naslovljeno kao Tragedija ljubavi (ljubav i smrt). U ponedeljak (19. septembra) na istoj  lokaciji je u 19 časova koncert Ljubav, s posvetom, a u sredu (21. septembra) koncert nazvan Sei solo održaće se u 18 časova u Župnoj crkvi u Vijaci. U četvrtak, ponovo u Varešu (Stara crkva, 19 časova) imaćete priliku da čujete koncert Bečka škola, a završni – tradicionalni (osmi) Miholjski koncert pod nazivom Tražeći sreću (u ljubavi) počinje u 19 časova u Župnoj crkvi sv. Mihovila. Drugi masterklas koncert održaće se 25. septembra u Maloj školi, sa početkom u 12 časova, a isti dan od 20 časova posetioce čeka i završni „party“.

            Na ovogodišnjem festivalu, posebno nam je čast najaviti koncert zakazan u petak, 23. septembra, kada će u dvorani Male škole biti predstavljena festivalska tema i premijerno izvedeno 5 novih dela mladih bosanskohercegovačkih kompozitora koji deluju na relaciji BiH – Austrija, a napisana su specijalno za Vareš Classic Festival.

            Takođe, u nedelju 18. septembra, biće obeležena 110. godišnjica od rođenja Emila – Mile Cipra, jednog od najznačajnijih kompozitora naših prostora, rođenog u Varešu. Pored svega, u Staroj crkvi biče upriličena izložba odabranih slika sa Art Colony Borovica.

            Uz sve to, mladi vareški muzičari biće aktivni na radionicama i koncertima, a za zainteresovane učenike i studente muzike iz cele regije postoji mogućnost dobijanja stipendije za seminare i majstorske kurseve. Rok za prijavu je 5. septembar, kada će biti objavljen i detaljan program festivala.

Izvođači koje ćete imati priliku da čujete i vidite jesu:

Belma Alić, Stipe Bilić, Borut Zagoranski, Bas Jongen, Andrej Bijelov, Maija Karklina, Nora Romanof Švarcberg, Ana Firsanova, Ivana Nikolić, Suzane Šefer, Silvester Peršler, Vedrana Šimić i Andrea Nikolić. Kompozitori čija će se dela premijerno izvesti su: Laura Mjeda Čuperjani (HR) i mladi bh. kompozitori Timur Sijarić, David Mastikosa, Dragana Tabak, Olja Janjuš i Asmir Jakupović.

            Festival organizuje Udruženje prijatelja muzike Emil Milo Cipra Vareš, s predsednikom Petrom Jelićem i u saradnji sa Župnim uredom Vareš i fra Mirkom Majdandžićem, uz podršku brojnih Varešana, entuzijasta i ljubitelja muzike, ali i novih prijatelja i sponzora, Federalnog ministarstva kulture i sporta i Austrijske ambasade Sarajevo, koja je i ove godine najznačajniji partner.

            Ulaz na sve sadržaje je slobodan i svoje mesto (pre objave detaljnog programa) možete rezervisati putem naše Facebook stranice – VaresClassicFestival, gde možete i pratiti sva događanja.

Zabeležite datume i vidimo se u Varešu – dobro nam došli!

The post Vareš Classic Festival deli stipendije za studente iz regije! appeared first on Portal Mladi.

O prvoj nagradi, ulasku u svijet priznatih mladih kompozitora, planovima i željama, ali i kulturnoj sceni u Srbiji i mogućnostima za unapređenje iste, razgovarali smo sa Anom.

„Prvo priznanje kao kompozitor dobila sam na takmičenju Womens Works Young Composer Competition u Itaki, osvojivši prvu nagradu. Ovo takmičenje bilo je namenjeno mladim kompozitorkama iz celog sveta i njihovim vokalnim delima. Dobre kritike mojih kompozicija podstakle su me da otvorim vidike i okrenem se šansama i prilikama izvan našeg grada i zemlje, kada sam i saznala za pomenuto takmičenje.“ U pitanju je prva Anina prijava na takmičenje ovog tipa, gdje je njena solo pjesma „Trag“ na stihove Miloša Crnjanskog odnijela pobedu. „Ovo priznanje mi je pružilo vetar u leđa, ispunilo me pozitivnom energijom i podstaklo da još više radim i verujem u svoju muziku.“

Iako smatra da su nagrade pozitivne, da podižu samopouzdanje, stvaraju nove kontakte sa osobama koje su bliske njenoj struci i da mogu da olakšaju put ka nekim većim priznanjima, Krstajićeva smatra da one ne bi trebalo da budu prioritet. „Pored svih vrlina, nagrade ipak ne bi trebalo da nam predstavljaju osnovu za potvrdu našeg talenta, već na neki način šlag na torti ili, bolje, trešnju na vrhu kolača koji oslikava rad, ljubav i vreme provedeno u materiji“, ističe Ana.

Ova mlada i uspješna kompozitorka rođena je u Beogradu 1994. godine. Nakon završene srednje muzičke škole „Josip Slavensk“i upisala je kompoziciju na Fakultetu muzičke umetnosti kao prva na listi. Trenutno je na četvrtoj godini osnovnih akademskih studija, u klasi profesorke Isidore Žebeljan. Njene kompozicije izvodile su se širom Srbije i regiona. Kompozicija „Svita za klavir“ izvodena je na festivalu KoMA (Koncert mladih autora) 2013. godine, Festum-u 2014, kao i na festivalu Artz u Tuzli 2015. godine. Autorkina prva kompozicija napisana za djecu pod nazivom „Komarac“, za violinu i klavir, doživjela je svoju premijeru u Galeriji SANU 2015. godine. Specijalnom porudžbinom ansambla Trio Singidunum nastala je kompozicija „Žetva“ za flautu, violinu i klavir, koja je premijerno izvedena u sali SKC-a u Beogradu 2015. godine. Kompozicija „Karavan naroda Tuarega“ izvedena je u okviru festivala Lasciar Vibrare 2015. godine u Domu kulture Studentski grad. Djelo „Daljina iza Tornika“ nastalo je kao porudžina prve flaute Beogradske filharmonije, a pisano je za solo flautu i premijerno izvedeno u Minhenu 2016. godine. Kompozicijom „Stožina i Sedlo“ za solo klavir, mlada kompozitorka osvojila je treću nagradu na takmičenju kompozicija pisanih za solo klavir u Americi, u okviru takmičenja Renne B. Fisher Competition Composer Awards.

Pored savremene klasične muzike, Krstajićeva piše i muziku za pozorišne predstave, filmove, video igrice i reklame i učestvuje kao pijanista u okviru dua Tashana, koji spaja novu i tradicionalnu muziku.

Naime, Ana prati kulturna dešavanja u Beogradu, ali i učestvuje u njima. Saznali smo nešto više o tome kako ona posmatra situaciju na kulturnoj sceni u Beogradu, kao i šta bi mijenjala i kako.

“Prisustvovala sam veoma kvalitetnim koncertima u Beogradu, kada je desetak ljudi bilo u publici. Bilo bi dobro kada bi više prostora (boljih sala, promocija) bilo ustupljeno mladim ljudima. Postavila bih scenu za mlade umetnike, odvojila bih jedan dan mesečno u repertoarima svih većih scena i prostora u gradu za promocije njihovih delatnosti. Promovisala bih našu kulturu i naše talente u svetu i ne bih ih okovima zadržavala u Srbiji.”

Krstajićeva nam je otkrila da mladi kompozitori u Srbiji često organizuju koncerte na kojima uglavnom samo oni i prisustvuju, ali i da se međusobno podržavaju, stvaraju zajedno i pokušavaju da približe savremenu muziku publici na sve moguće načine. “Mali broj ljudi zaista prisustvuje koncertima mladih kompozitora baš zbog te okovanosti i nametnutog načina razmišljanja. Ne mogu da krivim publiku zbog neposećenosti naših koncerata, jer je nemoguće da oni prime nove ideje na istom nivou kao publika iz Pariza ili Berlina. Dok su na nekoliko stotina kilometara udaljenosti od Beograda koncerti savremene muzike krcati, učestali i ispromovisani, kod nas ovakva scena ne postoji.”

Saznali smo i kakvi su Anini planovi za buduća usavršavanja i ima li tendenciju da to ostvari u inostranstvu ili u Srbiji. “Volim Beograd, volim Srbiju. Volim Crnu Goru. Balkan mi je najdraže mesto na planeti. Kada bi postojali uslovi za moje napredovanje, usavršavanje, izvođenje kompozicija i rad sa ansamblima, ne bih razmišljala o odlasku. Ove osnovne stvari bez kojih jedan mladi kompozitor ne može da napreduje predstavljaju neku normu u inostranstvu. Zbog toga moram da razmišljam o odlasku.”

Za kraj našeg razgovora, Ana nam je kroz osmjeh poručila da treba stvaramo da volimo to što radimo, ali i da sarađujemo sa drugima. Njen stvaralački moto glasi: “Ako se borite i laktate za umetnost, otvoriće vam se neverovatne stvari”.

Izvor fotografija: Facebook

The post Ana Krstajić – Borite se za umetnost appeared first on Portal Mladi.