Inače, haka predstavlja tradicionalni ples maorskog naroda. Polinežani su naselili teritoriju današnjeg Novog Zelanda između 1250. i 1300. godine, pritom razvivši jedinstvenu Maori kulturu. Opšte je poznato da su Maori bili čuveni ratnici, prepoznatljivi po specifičnim tetovažama na licu, haka plesu i neustrašivosti.

Maori su verovali da će ukoliko pojedu meso protivnika – dobiti njegovu moć i mudrost. Kanibalizam je uvek bio podstaknut željom da sticanjem Mane (duhovna moć) neprijatelja koji su poraženi u bici. Možda su bili u pravu što su se gostili poraženim protivnicima, jer za razliku od većine domorodačkih kultura, Maori nikada nisu bili osvojeni, niti porobljeni!

Reč „Maori“ na maorskom jeziku znači „normalan“ ili „čovek koji se razlikuje od bogova„, dok reč „haka“ označava ples, što znači da haka nije samo ratni ples koji služi isključivo za zastrašivanje protivnika, već podrazumeva mnogo podvrsti samog plesa. Tradicionalno, haku izvode i žene i muškarci, iako žene češće imaju ulogu pratećih vokala, dok su za snažne ritmičke udarce o pod zaslužni muškarci.

Haka je postala poznat širom sveta nakon što je novozelandska ragbi reprezentacija počela da izvodi ovaj ples pred svaku utakmicu. Ragbi tim All black je počeo da izvodi Ka mate, ka mate haku još davne 1888. godine, iako tada nisu bili poznati pod tim imenom. Od 2005. godine se izvodi i ples Kapa o Pango, koji ne predstavlja zamenu za Ka mate ples, već se izvodi u posebnim prilikama. Haka nije svojstvena samo za ragbi utakmice, novozelandski sportisti je izvode pred većinu utakmica u skoro svakom sportu. U Srbiji smo bili u prilici da prisustvujemo ovom neobičnom plesu 2014. godine, na košarkaškoj utakmici između Srbije i Novog Zelanda.

Kao što je već rečeno, haka nije samo ratni ples i njime se može iskazati poštovanje prema nekoj osobi, a često se izvodi i pri dočeku uvaženih gostiju. Novozelanđani su nakon koncerta poznate pevačice Beyoncé priredili haku u njenu čast, a ona je odgovorila pravljenjem grimasa karakterističnih za ovaj ples čime je uzvratila poštovanje svojim domaćinima.

Da li ste znali da je Jason Momoa, jedan od glumaca iz serije Igra prestola izveo haka ples na audiciji za ulogu Kal Droga?  Ko zna, možda je uspeo da zadivi ili čak zastraši prisutne na kastingu, pa su odabrali baš njega za ulogu moćnog Kala.

Slobodni prevod teksta najpoznatije hake: Ka mate, ka mate

Vođa:

Rigna pakia – Udari ruke o butine

Uma tiraha – Udari u grudi

Turi whatia – Savij kolena

Hope whai ake – Neka kukovi prate

Waewae takahai kia kino nei hoki – Udari nogom najjače što možeš

Vođa:

Ka mate, ka mate – Ti umireš, ti umireš

Tim:

Ka ora’ Ka ora’ – Ja živim, ja živim

Vođa:

Ka mate, ka mate – Ti umireš, ti umireš

Tim:

Ka ora’ Ka ora’ – Ja živim, ja živim

Zajedno:

Tenei te tangata puhuruhuru – Ovo je dlakavi čovek

Nana ne I tiki mai whakawhiti te ra – Koji je obasjao ponovo sunce na mene

A Upane! Ka Upane! – U vis, u vis

A Upane Kaupane – Ka vrhu

Whiti te ra – Gde sunce sija

Hi – Ustani!

Za kraj, pogledajte kako izgledaju dva različita „ratna“ plesa protivničkih sportskih ekipa pred početak utakmice i sami zaključite koji je upečatljiviji!

The post Haka – više od ratnog plesa! appeared first on Portal Mladi.

„Ein unbekannter Serbisher Soldat.“

On je prvobitno bio sahranjen u udubljenju u zemlji koje je napravila upravo ona granata koja je okončala njegov mladi život. Kada je nakon povratka naše vojske na tlo Avale ovaj spomenik pronađen i kada je doneta odluka o tome da se otkrije čiji se posmrtni ostaci kriju ispod ovog natpisa, prvo što se moglo zaključiti jeste da su na beogradskoj planini ležale kosti vrlo mlade osobe, pa čak i dečaka. Ovaj detalj čini da osetimo još veću tugu kada pomislimo na Veliki rat i njegove žrtve, kada zamislimo vesele dečake koji odjednom postaju odrasli ljudi sa puškom obešenom na ramenima, koja im se vuče po blatu.

Krupne i kao kamen teške srpske cokule vezane telegrafskom žicom, opasač, oprtači i novčanik sa dve kovanice i grošom bili su položeni pored kostiju mladog heroja. U rukama mu se nalazila municija srpske vojske. U novčaniku je još bio i jedan papir koji je mnogima ulivao nadu da će saznati ko leži na Avali, ali je papir potpuno izbledeo i nije bio od koristi. Mnogi su vojnici u to vreme nosili amajliju, zapravo većina. Ona je bila pokraj njih upravo zbog sudbine koja je mnoge od njih čekala. Neke u Srbiji, neke u Albaniji, neke na Krfu. Nosili su ih baš da bi jednog dana kada njihovo telo bude ležalo na hladnoj zemlji znali o kome je reč. Naš junak nije je imao. Kada je telo položeno u zemlju, lice mladog vojnika stavljeno je na granatu, kao na jastuk na kome će zauvek spavati, a njegovo srce izbijeno iz grudi ostalo je rasuto po planini.

Prvi svetski rat odneo je mnogo života, vojnika i civila, mnogi su gradovi ostali opustošeni u svakom smislu. Srbija je izgubila preko milion ljudi, ali brojeve ćemo zaboraviti. Ono što će ostati jeste sećanje na ovog neznanog junaka, čiji spomenik nosi sa sobom priču ne samo o njegovom poslednjem danu, već i o sličnojj sudbini njegovih saboraca.

Mauzolej na Avali, koji predstavlja izuzetno delo Ivana Meštrovića i jedan od dobro poznatih simbola našeg grada, tu je da nam nikada ne dozvoli da zaboravimo, da nam nikada ne dozvoli da prestanemo da cenimo i poštujemo one koji su prolili poslednje kapi krvi kako bi odbranili svoje parče zemlje, zbog nas koji danas koračamo po njoj. I slobodno možemo reći da ova velelepna građevina nije spomenik neznanom junaku, već spomenik svim neznanim junacima tog vremena.

Mnogi su, nakon što je telo pronađeno tvrdili da su poznavali mladića, da znaju o kome je reč. Svi su želeli da baš oni otkriju njegov identitet. Nakon toliko godina ostaje jedna istina. Nikada nećemo znati ko je bio neznani junak koji je ostavio svoje srce na Avali, ali od prvog dana znamo ko je on. On je hrabri srpski vojnik koji je svoj život ostavio precima u amanet.

The post Neznani junak, njegov spomenik i priča koju vredi čuti appeared first on Portal Mladi.

Žitelji ove države od davnina svoju zemlju nazivaju Iranom, zemljom arijevaca, dok su naziv Persija koristili su stari Grci, a sa njima i ostali evropski narodi. Sam naziv Persija postao je ime države prema nazivu oblasti Fars ili Persuaš koja se nalazila na obali Persijskog zaliva. Upravo na tom mestu živeli su narodi koji su u VI veku pre n.e. osnovali imperiju Ahemenida (kao i državu Sasanida kasnije) koja je tradicionalno nazivana Persijom.

Taj naziv je bio upotrebljivan u svetu do 1935. godine dok Reza šah Pahlavi nije zatražio od ostalih zemalja da njegovu zemlju zovu Iran. Prema nekim svedočenjima ta inicijativa je potekla od iranskog ambasadora u Nemačkoj koji je bio pod uticajem nacista.

Nemci su uspeli da ga ubede da će naziv Iran dodatno isticati arijsko poreklo naroda ove zemlje. Protiv ovoga su, nekoliko godina kasnije, bili neki naučnici koji su smatrali da ovaj naziv lišava zemlju njene slavne prošlosti. Ipak, 1959. godine novi šah Muhamed Reza Pahlavi odlučio je da se na međunarodnoj sceni ova dva naziva države mogu koristiti paralelno.

Izvor: www.vokrugsveta.ru

The post Zašto je Persija promenila naziv u Iran? appeared first on Portal Mladi.

AJFELOV TORANJ

Lista najpopularnijih Instagram mesta počinje sa Parizom. Teško je da poverujete, ali Ajfelov toranj je izgrađen 1889. za svetsku izložbu stogodišnjice francuske revolucije, kao „privremeni“ prikaz arhitektonskog dela, ali ostao je kao najviša građevina na svetu do 1930. i postao najpoznatija znamenitost grada. 

Sve više od tri miliona instagram postova pokazuju da je Ajfelova kula u Francuskoj na prvom mestu na ovoj društvenoj mreži. Pariz, grad svetlosti ostaje kao najlepše mesto na svetu.

BIG BEN

Londonska ikona je najveća sat kula koja je smeštena na severoistočnom kraju Vestminsterske palate. Ime „Big Ben“ je naziv zvonika koji se nalazi unutar ove kule. Ovo je atrakcija koju svi moraju da posete.

Teško je proceniti visinu Big Bena izdaleka, ali ovo je dosta visoka građevina. Njegova visina je 96,3 metara, prvih 61 metar izgrađen je od opeke obložene kamenom. Svaki broj je visok skoro dva metra i sadrži 312 komada stakla. Na bazi svakog od satova pozlaćenim slovima piše „ Domine salvam fac reginam nostram Victoriam primam“ što na latinskom znači „Bože, čuvaj našu kraljicu Viktoriju.“

Big Ben je na drugom mestu na listi sa dva miliona Instagram postova, ali nastavlja da bude zvezda instagrama dok prolazi kroz restauraciju u 2017. godini. I njegova poznata zvone cute već tri godine.

GOLDEN GEJT

Instagrameri nisu jedina zajednica koja se divi Golden Gejtu, mostu u San Francisku. Njegova izgradnja započeta je pre 78 godina, a most je otvoren 1937. godine, posle četiri godine radova. On povezuje severni deo poluostrva San Francisko i okrug Marin. Kada je završen bio je najduži most na svetu. Danas, on je jedan od najlepših mostova Sjedinjenih Američkih Država i najvećih simbola San Franciska i Kalifornije.

Golden Gejt je 3. na Instagram listi sa skoro 1,5 miliona postova.

BURDŽ KALIFA

Ne samo da je Burdž Kalifa u Dubaiju najviši toranj na svetu, takođe je najveća slobodno stojeća struktura na svetu, ima najveći broj spratova, ima najveći otvoreni vidikovac na svetu, i visoka je 828 metara sa antenom. U zgradi je smešteno 30.000 stanova, 9 hotela, trgovinski centar, nekoliko bazena i mnogo drugih prostora.

KATEDRALA NOTRE DAME

Notre Dame je najpoznatija ranogotička katedrala posvećena Blaženoj Devici Mariji na reci Seni u Parizu. Katedrala je petobrodna, duga je 130 metara, široka 48, a visoka 36 metara. Katedrala je u popularnoj kulturi najpoznatija kao mesto radnje istorijskog romana „Zvonar Bogorodičine crkve“ Viktora Igoa.  Dobro poznata crkva ima više od 1,1 miliona Instagram postova.

ALHAMBRA

Alhambra, što znači „crveni“ na arapskom, a potpuno ime je bilo Al Kelat Al Hamra „crvena tvrđava“,  je dvorac i utvrđenje mavarskih vladara u Granadi u južnoj Španiji. Napravljen je za mavarske kraljeve do sredine 13. veka i danas stoji kao primer mavarske civilizacije. Broj posetioca je ograničen na 6.600 dnevno, a ulaznice se kupuju ranije.

MAČU PIKČU

Još jedno mesto pod zaštitom UNESCO, Maču Pikču u Peruu je fotografski san. On je sveti grad Inka, koji se nalazi na najvišem delu istočnih Anda. Leži 1,5 milja visoko u sred tropske planinske šume. Njegovi džinovski zidovi i velike terase stvaraju prelepi ambijent. Jula 2007. Godine proglašen je za jedno od novih sedam svetskih čuda.

UNESCO naziva ovaj grad „remek-delo umetnosti, urbanizma, arhitekture civilizacije Inka“. Postavljeno je više od 653.000 slika do sada na Instagram.

ANKGOR VAT

Ankgor Vat u Kambodži, drugi pod zaštitom UNESCO, sagrađen je u 12. veku kao hindu hram. Njegovo ime znači „hram“.

UNESCO poziva 150 kvadratnih milja kompleksa „jedan od najznačajnijih arheoloških lokaliteta u Jugoistočnoj Aziji.“ Posetioci se slažu. Ankgor Vat je glavna turistička atrakcija u zemlji, njegova slika se nalazi na brojnim državnim simbolima, kao na državnoj zastavi i novčanici od 500 riela.

The post Top 8 Instagram mesta appeared first on Portal Mladi.

Postoje neke vatre koje se nikada ne gase. Takve plamsaju u tradicijama naroda, bez obzira na imena zemalja u kojima ih se sada sjećamo. One žive i traju prenoseći se uporno s koljena na koljeno po davno utvrđenim obrascima i pravilima.

Pri jugoslovenskom tlu, ukrštali su se putevi i stranputice na kojima se vijekovima rušilo i gradilo, a kroz tunele milenijuma prolazile su kolone, gomile i pojedinci.  Neki od njih su taj tunel obasjavali svjetlošću stvaranja i iza sebe ostavljali neizbrisiva znamenja.

U epruveti vremena u svakoj bivšoj republici ponaosob, ostalo je ono što zovemo tradicijom, ono što je ostalo da sjeća na neke davne tragove vremena, onog i mnogo prije Jugoslavije.

Takva je korčulanska Moreška kao simbol borbe dobra i zla, Bokeljska mornarica kao stara bratovština pomoraca, Galičnička svadba karakteristična za Makedoniju, ptujski Kurenti kao simbol Slovenije, sarajevske kazandžije, prizrenski filigran i mnogo toga drugog.

Korčulanska Moreška

Moreška je tradicionalna igra Korčulana u kojoj se „dobro“ bori protiv „zla“. To je stilizovana renesansna igra u kojoj učestvuju plesači i igrom mačevima se sukobljavaju crni i bijeli kralj, boreći se za bijelu princezu – simbol slobode.

Igra je nastala u slavu bitke u kojoj su Korčulani pobijedili tursku silu 1571. godine, alžirskog potkralja i pirata Eulg-Alija. Odigrava se svake godine 27. jula pred katedralom sv. Marka. Ratnici u crnim nošnjama predstvaljaju tursku vojsku s vođom Osmanom, a bijeli su Korčulani, pobjednici nad Turcima. Oni oslobađaju robinju i slave pobjedu igrom u kojoj brza zamjena mjesta predstvalja vrhunac drevne priče u kojoj dobro uvijek nadjača zlo.

Kurenti

Kurent predstavlja upečatljivu srednjovjekovnu masku, karakterističnu za Ptujsko polje u Sloveniji i po narodnom vjerovanju nosi plodnost.

Kurenti bilo gdje da se nalaze na cesti ili u kući, neprekidno poskakuju, uvijaju tijelom lijevo desno da bi zvončići koji su sastavni dio maske što glasnije zvonili. Oni posjećuju kuće, a djeca ih najčešće dočekuju sa užasom bježeći i krijući se u  siguran kutak. Čak i psi i make bježe pred njihovim likom.

Kurenti ne čine nikavog zla. Najveća je sramota ako se kurentu skine kapa. Zato se od mogućih napadača brane naoštrenom ježevkom. U stara se vremena vodila prava bitka pri susretu kurenata iz dva sela. Ježevka bačena u vis bila je znak za sukob. Kurenti danas ne nose oružje, a do sukoba rijetko dolazi.

Kurentova kapa je u starim kućama svetinja. Nasleđuje je sin od oca. „Staviš je na glavu i osjetiš da si postao nešto drugo, pa moraš poskakivati.“ U naše doba, ovakva predanja blijede, ali ipak ostaje tradicija Kurenta i folklorizam u okviru Ptujskog karnevala koji se održava svake godine je kurentima nesumnjivo produžio život.

Galičnička svadba

Nastala je u selu Galičnik, koje su u 10. vijeku osnovali pastiri uz rijeku Galik. Nastanjeno je etničkom skupinom Mijaci, poznatom po čvrstoj rodovskoj organizaciji. Među njihovim obredima i ritualima najpoznatiji su svadbeni običaji.

Svadbe se u Galičniku održavaju na Petrovdan. Nisu samo svečanost za porodicu, već i za cijelo selo.

Svadba počinje vjeridbom. Nekada su roditelji sami određivali kime će oženiti sina ili za koga će udati ćerku. Najviše se vodilo računa o ugledu porodice i o imovinskom stanju. Momci su se zaručivali od osamnaeste do dvadeste, a djevojke od petnaeste do osamnaeste godine.

U kući mladoženje počinje ritual. Pripremaju se obredni hlebovi, čutura i barjak. Na barjaku stoje posebni znaci: zmaj, orao, zmija – totemska obilježja roda. Pred mladoženjinom kućom mlada se nekoliko puta pokloni prije no što će ući. Na glavu joj stavljaju nekoliko vijenaca da bi bila vječna.

1921. u Galičniku je održana 51 svadba u istom danu. Cijelo selo je odjekivalo od svirke koja se čula čak preko planinskih vijenaca u Albaniju.

Bokeljska mornarica

Nastala je mornarima u čast, Boki na ponos i traje vijekovima. Osnovana je početkom 9. vijeka za zaštitu pred gradom, odbranu kapija Kotora, imovine i života građana. U početku je stvorena slobode radi, a potom je postala škola pomorstva u kojoj se učilo iz života i iskustava iskusnih pomoraca. Zatim je postalo „plemenito tijelo“ koje je u svoje redove primalo ljude raznih zanimanja.Vodila je brigu o svom članstvu, o bolesnim pomorcima, onim koji su ostarili ili postali slabašni da bi vladali morem, čak i za one koji nemaju novca za ženidbu i svadbu.

Odlikovala se svojim divnim kolom i pjesmom, raskošnom odjećom, muzejskim oružjem. Najstarija je pomorska institucija na ovim prostorima. Okupator ju je, ma sa koje strane stizao, zabranjivao i rastjerivao, a sloboda ponovo sazivala i okupljala.

Sada je „Bokeljska mornarica“ kulturna institucija koja njeguje tradicije pomorstva i kulture, čuva folklor, od vojničke je prerasla u kulturnu instituciju. Danas u Kotoru dočekuje ugledne ljude i predaje im ključ drevnog grada.

Prizrenski filigran

Ostalo je mnogo toga vrijednog i drevnog u Prizrenu, što daje za pravo da se ovaj grad nazove simbolom ljepote i starine. Za dugim stolovima u povećim zgradama crvene fasade, sjede mladići i djevojke i vrijedno uče zanat koji je proslavio njihove pretke. To su budući majstori prizrenskog filigrana.

Srebrne žice, što su ih vukli i tanjili, namotavali na kalem i slali u Prizren topioničari Trepče, postaju ovde kitnjasti vezovi, strpljivo pletenih, uvijanih i spajanih tankih žica. Mašta vezana u srebrnoj žici ima beskrajno mnogo varijanti i samo jednu simetriju: sličnost. Ornamenti, figure, način rada i oblikovanja spadaju u vijekovnu tradiciju ovog kraja.

Prizrenski filigran stekao je slavu u svijetu. Na pliševima pariskih zlatara stoji ravnopravno uz burmanske zlatne ogrlice. Svaka srebrna nit govori nešto novo i maštovito. Svaka figura ima svoje ime, ali ta su imena laicima beznačajna. Ima ih nekoliko stotina, zato postoji škola, postoji zanat. Vremena se mijenjaju, ali zanat ostaje u bogatstvu ornamenata jedne originalne narodne umjetnosti.

Kazandžije

Kazandžija na turskom znači kotlar, po tome što su u prvo vrijeme pravili za vojsku kotlove, kazane. Međutim, vremenom će otići dalje, praveći mnogo drugih oblika posuđa za najširu, svakodnevnu upotrebu – džezve, ibrike, tepsije.

Kazandžiluk je uzana ulica stare sarajevske čaršije, u kojoj se gotovo dodiruju ivice krovova radnji što stoje jedna naspram druge. Odavde izviru treptavi otkucaji čekića po bakarnim pločama, koje su pretvarali u različite oblike i presvlačili kalajem, i sve dok se oni čuju, znak je da život teče.

Kazandžiluk je prolazio kroz sve nevolje koje je proživljavala čaršija. Osipajući se, ipak je uspio da sačuva svoj zanat u onom pravom obliku.

Ovo je ujedno i najstarija ulica sarajevske stare čaršije, što govori da je kazandžijski zanat među najstarijim koje su ovamo donijeli Turci.  Kazandžije su uvijek bili cijenjeni majstori, i u Sarajevu i Skoplju su imali svoje zasebne čaršije – kazandžiluke.

The post Trag zaborava: jugoslovenski običaji i tradicija appeared first on Portal Mladi.

Sa najnižom izmerenom temperaturom od -67,7 stepeni celzijusa ovo selo, na levoj obali reke Indigirke, je ubedljivo najhladnije stalno naseljeno mesto. 

U Ojmjakonu živi oko pet stotina stanovnika koji se pretežno bave stočarstvom i ribolovom.

Na području Ojmajkona živi specifična vrsta konja koja je slična ponijima po visini a odlikuju se dugom dlakom koja ih štiti od hladnoće zimi, takođe u šumama žive irvasi.

Od glavnog grada Jakutije, udaljen je oko hiljadu i sto kilometara prema istoku i potrebno je dva dana da se do njega dođe, a najbljiži regionalni put je Kolimski autoput udaljen 32 kilometara.

Život na ovako malim temperaturama zahteva od ljudi da neke običaje obavljaju malo drugačije od ostalih. Pa tako sahranjivanje, zbog zamrzle zemlje, u okviru svog obreda ima i paljenje zemlje kako bi bilo moguće iskopati raku. 

Ovo selo je dobilo ime po Ojmjakonskoj reci čiji je naziv poreklom iz evenskog jezika i u slobodnom prevodu znači nesmrznuta voda, mesto gde ribe provode zimu. Tokom letnjeg perioda temperature mogu dostiči i 25 do 30 stepeni celzijusa ali leta ne traju dugo.

The post Ojmjakon – najhladnije naseljeno mesto na svetu appeared first on Portal Mladi.

Nijedan obilazak Londona nije potpun bez obilaska London tauera, istorijskog spomenika sazidanog pre skoro hiljadu godina. Ova građevina je u prošlosti služila kao palata, vojno utvrđenje, zatvor za plemstvo ali i kao tvrđava za pogubljivanje i mučenje, riznica i opservatorijum. 

Ono što privlači i fascinira posetioce ove skoro milenijum stare građevine su legende koje su vezane za stalne stanovnike London tauera – gavrane. 

Jedna od najpoznatijih legendi kaže da će kraljevstvo pasti ukoliko gavrani koji tu borave napuste tvrđavu. Zbog ovoga se pre svega ovim crnim pticama krila krešu, kako ne bi bile u mogućnosti da odlete sa kule.

Priče još kažu i da je Čarls II, bio prvi vladar koji je insistirao da se ove ptice zaštite, na veliko nezadovoljstvo Džona Flamsteda tadašnjeg astronoma koji se žalio na to da ptice smetaju u istraživanjima. Međutim ova priča ima još jednu verziju u kojoj je samom Čarlsu smetalo što gavrani lete oko teleskopa.

Jedna od najranijih legendi o gavranima povezuje London tauer sa razarajućom bitkom protiv irskog kralja Matlovica koji se loše poneo ka britanskoj princezi Branven, što je dovelo do početka sukoba. Kralj Briton, brat princeze Branven je odneo pobedu nad irskim kraljem i odsekao mu glavu, naredivši da se sahrani na mestu gde danas stoji London tauer, okrenut ka Francuskoj kako bi služio kao talisman protiv neprijateljskih invazija.

Mnoge legende kažu da su divlji gavrani naselili tvrđavu baš zbog toga što su prvobitno bili privučeni mirisom leševa svih neprijatelja kraljevske krune.

Da su ljudi verovali u povezanost gavrana i krune govore i mnogi zapisi u obliku beseda, priča i pesama.  „Čak su i gavrani sa tornja bili tihi, nepomični, gledajući čudnu scenu. Kraljica će umreti“, zapisano je o egzekuciji Ane Bolen, 1535. godine. Priče kažu takođe da su se ptice ponašale drugacije, nasilnije posle smrti Džejn Grej koju mnogi istoričari smatraju za nezakonitu kraljicu Engleske.

Mnogi pisci i istoričari smatraju ipak da su gavrani dovedeni na kulu kako bi dramatizovali scene egzekucija engleskih neprijatelja.

Za vreme Drugog svetskog rata samo je jedan gavran preživeo bombarovanje pa je premijer Vinston Čerčil naredio da se još ptica dovede kako bi jato bilo prave veličine. Gavrani London tauera su smatrani za vojnike Kraljevstva i tretirani su na isti način kao policija i vojska, ali baš kao i vojnici i gavrani mogu biti otpušteni s dužnosti.

O gavranima brine njihov zaštitnik ili Ravenmaster, on je jedina osoba koja sme da ih hrani kao i da ih pušta u šetnju i određuje vreme za odmor. Ove ptice imaju posebnu ishranu koja se sastoji iz 170 grama mesa i biskvita umočenih u krv, a ponekad dobijaju i pacove kao i jaja kao poslasticu. Životni vek gavrana sa London tauera je duži u odnosu na obične gavrane, pa tako je jedan gavran po imenu Džim doživeo 44 godine.

The post Gavrani čuvari London tauera appeared first on Portal Mladi.

Rim

Za nastanak imena glavnog grada Italije, nekadašnjeg središta rimskog carstva, vezuje se jedna od najpoznatijih legendi u svetskoj istorji. U narodu se veruje da su sinovi boga Marsa – Romul i Rem zaslužni za naziv ovog grada. Legenda tvrdi da su dva sina blizanca odvojena od majke i bačena u reku Tibar od strane njihovog ujaka i da ih je zatim pronašla vučica koja ih je odgajala. Međutim, mnogi tvrde da je Rim naziv dobio po osnivaču i prvom vladaru Rima-Romulusu.

Rio de Žaneiro

U bukvalnom prevodu, naziv ovog grada bi značio „Reka Januara“. Istraživači koji su ga otkrili 1502. godine zbog brojnih reka koje su tuda prolazile rešili su da ga tako nazovu. Međutim, to je ustvari bio jedan veliki zaliv. Obzirom da je bio januar mesec, došli su do naziva koje ovaj grad  nosi. Mnogi istoričari danas  osporavaju ovu teoriju, smatrajući da su moreplovci koji su ga otkrili bili veoma vešti da bi napravili takav propust da ne razlikuju reku od uvale.

Moskva

Naziv Moskva je stariji od samog grada i pretpostvalja se da on potiče iz drevnog finskog jezika, prema reci Moskva na kojoj je bilo nastanjeno finsko pleme. Postoje različiti prevodi naziva ovog grada, poput „Močvarno mesto“, „Tamna voda“, „Mušica“ itd… No te teorije još uvek nisu potvrđene. U vreme osnovanja grad je nosio ime „Moskov“, što je prilično slično današnjem nazivu.  

Zanimljivo je to da su mnogi gradovi u Rusiji  promenili svoja imena, no Moskva je zadržala svoj i pored toga što je mnogima stanovnicima sam naziv prilično nejasan.

Pariz

Pariz ili kako ga zovu „Grad svetlosti“, osnovan je u 3. veku p.n.e od strane keltskog naroda Parisii, prema kom je i dobio naziv. Prvobitno je nosio ime „Lutetia Parisiorum“, dok je za vreme rimskog carstva preimenovan u Pariz. Pored toga što se naziva gradom svetlosti, zbog reputacije koje je imao kao centar obrazovanja za vreme doba prosvetiteljstva,  mnogi ga nazivaju i gradom ljubavi, zbog svojih znamenitosti, jezika i destinacije za mlade parove koji za medeni mesec biraju baš ovaj grad.

Hong Kong

Postoji više verzija nastanka imena ovog grada. Sam naziv se može prevesti kao „Mirisna luka“. Još od davnina, ovaj grad je bio centar – luka za transport mirisnih ulja, smole i drveta koje se koristilo za izradu mirisa i eteričnih ulja. Pored toga, kroz Hong Kong prolazi mali potok čija je voda slatkastog ukusa i koju stanovnici vrlo rado piju.

Tel Aviv

Originalni naziv ovog grada znači „Stambeno naselje“. Prvi put je osnovan 1909. godine, od strane grupe porodica koje su ga nazvale tako, dok je kasnije dobio naziv koji danas nosi. Njegovo ime predstavlja kombinaciju hebrejskih reči „aviv „što znači proleće i „tel“, napraviti brdo i predstavlja vezu izmedju novog i starog, odnosno simbolizuje rađanje –koncept nastanka novog grada na ostacima drevnog grada.

The post Šta kriju imena gradova? appeared first on Portal Mladi.

Kao jedan od najstarijih rituala poznatih ljudskoj vrsti hod po vatri je našao svrhu u mnogim kulturama. Do danas je ovaj ritual opstao, a samo iskustvo hodanja po vatri se smatra spiritualnim. 

Hod po vatri je nastao pre više od tri hiljade godina, u Indiji za vreme gvozdenog doba. Ali primena ovog rituala je pronađena i u Grčkoj, Pakistanu, kod mnogih hrišćana, tako i na ostrvima kao što je Bali ili Polinezija. 

Pojedini stanovnici istočnjačkih država još uvek praktikuju ovaj nesvakidašnji običaj, verujući da će tako sprečiti vremenske nepogode ili bilo koju drugu prirodnu katastrofu ili kako bi prizvali blagostanje.

Sledbenici taoizma i budizma smatraju da je sve u kontroli uma i da ako muškarci koji hodaju po vatri uspeju da se koncentrišu i isključe um neće imati nikakve opekotine.

PROČITAJTE: Interesantna bića iz slovenske mitologije

U Šrilanci, Singapuru, Mauricijusu, Maleziji organizuje se Thimithi festival posvećen Draupadi, jednoj od glavnih ženskih likova iz epa Mahabharata, za vreme trajanja festivala pored grupnih molitva i grupnih venčanja jedna od ceremonija je i hod po vatri.

U našoj okolini ovaj ritual se zadržao u Bugarskoj, kao i u nekim grčkim selima. U podnožju planine Strandža u Bugarskoj još uvek ljudi hodaju po vatri i to za vreme rituala pod imenom Nestinarstvo.  Za vreme praznika Svetog cara Konstantina i carice Jelene ljudi se okupljaju i slave, ovaj običaj je mešavina hrišćanskih i paganskih rituala.

U nekim delovima Španije, naročito u oblasti Kastilja i Leone, običaj hodanja po vatri se praktikuje 23. juna, za vreme proslave noći Svetog Huana (kod nas je to Ivanjdan). Proslava kojom se obeležava početak leta ima za cilj da se u vatru bace stare stvari i time se ljudi oslobode starih problema. Pored vatrometa, muzike i pića, ljudi koji hodaju po vatri za vreme rituala nose nekoga na ramenima jer veruju da dodatna težina sprečava da se opeku.

The post Hod po vatri – globalni ritual appeared first on Portal Mladi.

• Čuvaju u tajnosti svoj datum rođenja. Japankama koje su rođene 1966. godine u svedočanstvo je upisivana 1965. ili 1967. godina. Smatra se da žene rođene u godini Plamenog Konja imaju rđav karakter.
• Ne vole brojeve 4 i 9. U bolnicama ne postoje sobe pod tim brojem, a često ni spratovi. Broj četiri si zvuči kao smrt, a broj devet, kju – kao mučenje.
• Ne znaju nazive meseca. U japanskom jeziku oni prosto ne postoje. Meseci se obeležavaju rednim brojevima. Jun je rokacu, šesti mesec.
• Ujutru idu unazad i tapšu. Takav vid razgibavanja razvija koordinaciju.
• Sigurni su da u vreme prehlade ne treba piti mleko.
• Hleb smatraju dodatkom osnovnom jelu. U restoranu će Vas pitati šta želite da izaberete, hleb ili pirinač.
• Stvari peru samo u hladnoj vodi. Radi uštede, mašine u Japanu ne zagrevaju vodu. I pored toga računi za struju nisu mali, centralnog grejanja nema, u domovima je voda hladna, a za grejanje se koriste peći na gas.
• U kupatilu se cela porodica, član po član, kupa u istoj toploj vodi. Pre samog sedanja u vodu, članovi porodice se tuširaju.
• Đubre izbacuju po rasporedu. Svaka vrsta otpada (staklo, zapaljivi, otpad za reciklažu i onaj koji ne može biti zapaljen) izvoze u strogo određenom danu u mesecu. Ukoliko stalno kršite pravilo, kazna može biti 100 000 jena, što je petina prosečne mesečne plate jednog Japanca.
• Prave trotoare sa grejanjem u severnim delovima zemlje gde zimi pada sneg.
• Nekoliko puta dnevno menjaju obuću. Na ulici ih možete videti u evropskoj obući, prilikom ulaska u kuću ili javnu ustanovu preobuvaju se u mekane papuče suripa, a prilikom odlaska u toalet njih menjaju za specijalne papuče. Obuću koja se nosi napolju isključivo drže prstima ka izlazu. U bolnicama, školama, banjama i ostalim mestima gde je puno ljudi mogu se naći korpe sa papučama za goste.
• Nije im neprijatno da glasno jedu za trpezom. Glasno žvakanje izražava uživanje u hrani i pohvalu domaćici.
• Smatraju da je nepristojno sedeti prekrštenih nogu.
• Veruju da je veoma pohlepno i previše radoznalo otvarati poklon pred onim ko ga je doneo. Poklone gledaju kasnije, sami.

Izvor: www.vokrugsveta.ru

The post Neobične navike Japanaca appeared first on Portal Mladi.